حکومت رهبران دینی بر جامعه در طول تاریخ مورد مخالفت و انکار قدرت طلبان بوده است. در دوران معاصر نیز برخی با بر شمردن آسیب‌هایی، حکومت الهی و دینی را نفی کرده‌اند. هدف اصلی این پژوهش، نقد و بررسی دلایل ادعایی کسانی است که با نگاهی درون دینی معتقد به فسادزا بودن ذات حکومت و در نهایت نفی حاکمیت دینی هستند. این نوشتار با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی در پی آن است که تبیین و تحلیل کند آیا واقعا ذات حکومت آن چنان با فساد گره خورده، که بناچار حکومت دینی نیز دچار فساد خواهد شد و باید عطای حکومت دینی را به لقای آن بخشید یا این که با توجه به ضرورت تشکیل حکومت دینی و نیز اندیشیدن راهکارهایی برای کنترل قدرت در اسلام، این آسیب‌ها قابل پیشگیری هستند؟ با توجه به تحلیل صورت گرفته روشن می‌شود دلایل و شواهد ادعا شده برای نفی حاکمیت دینی، مبنی بر فسادزا بودن ذات حکومت، نااستوار و نقدپذیر است و ظاهرا بین «فساد حاکمان تربیت نایافته» با «فسادزا بودن ذات حکومت» خلط آشکاری صورت گرفته است. فساد و صلاح حکومت و قدرت، بسان دیگر ابزارها و امکانات در اختیار آدمی، تابعی از فساد و صلاح خود انسان‌هاست.